Iedere dinsdagmiddag haal ik mijn petekind Sanne van school en ga dan leuke dingen met haar doen. Ze is inmiddels 10 en ik doe dit sinds ze naar school gaat, zo’n 6 jaar dus nu. En wat vliegt de tijd! Een paar jaar geleden moest ik zelf verzinnen wat we zouden gaan doen. Nu heeft mevrouw haar eigen wensen. Dit varieert van lekker buiten spelen in de tuin of bos tot naar de bios of bowlen. Maar het liefste doet ze iets met dieren en dan vooral paarden. Want daar is ze helemaal gek op. Dit resulteerde er soms in dat ik op weg naar een totaal andere bestemming, langs een weiland met paarden kwam. Vooral als er een Fries stond of nog erger veulentjes, dan was het stoppen geblazen. Vervolgens stond ik zomaar twee uur lang groene blaadjes en takken te verzamelen, om aan de onbekende paardjes te voeren. Ik kan niet vertellen hoe de-stressend dat werkt! Tot een uur daarvoor werd ik nog volledig in beslag genomen door mijn werk. Deadlines, nog snel even een mailtje wegdoen, collega’s nog even instrueren en dan racend naar school.

Time flies

Ik ben daardoor één keer te laat geweest. Dat doe je ook maar één keer kan ik je vertellen. Ze zat als enige nog in de klas met de juf te wachten en vroeg: “Tante was je mij vergeten?” Geloof dat mijn maag ineenkromp en mijn te snel geconsumeerde lunch eruit wilde. “Nee, schat echt niet. Ben er toch. Wie kan jou nou vergeten? Maar tante werd even opgehouden op het werk.” Waarop zij reageerde: “Maar jij bent daar toch de baas.” Tja, slik en touché door een kind van toen 4. Afijn zoals ik al zei, dat overkomt je maar één keer. Sindsdien weet iedereen op de zaak, dat al staat de boel in de hens, ik sta op dinsdag om 14.30 op het schoolplein. En alhoewel dat soms nog steeds even werken tegen de klok is, weet ik ook wat ik daarvoor terugkrijg: pure liefde en rust! Weinig dingen die daar uiteindelijk tegenop kunnen.

Time flies

En ik geniet ook bewust. Want hoewel ik zelf geen kinderen heb, weet ik door o.a. mijn andere nichtje Marieke van nu 22, hoe snel het kan gaan. Met haar ging ik vroeger ook naar de Efteling, bios etc. Ze kwam als kind geregeld gezellig logeren. Toen ze ouder werd, werd dat natuurlijk ook iets minder. En zo belde mijn zus me een keer, of ik nog vakantiehulp kon gebruiken? Tuurlijk, weet je iemand dan? Ja, Marieke. Euh wie? Marieke, je nichtje weet je wel? Ja, maar mag die al werken dan? Ja hoor ze is 15. Even stilte. Kan niet. Gisteren liep ik nog met haar in het Sprookjesbos! Althans zo leek het. En zo kwam ze tijdens de schoolvakanties werken bij me, heeft ze twee keer stage gelopen en is nu afgestudeerd. Ze werkt tijdelijk nog even bij me, maar gaat binnenkort haar vleugels uitslaan op haar eigen vakgebied.

Tja, time flies en kleine meisjes worden groot. Dus ondanks hectische agenda’s etcetera, probeer ik nog even de tijd met Sanne te bevriezen. En dat wordt al lastiger, want ze heeft mij minder nodig om zich te vermaken. Zo heeft ze bijvoorbeeld een verzorgpony Jopie. Voor haar verjaardag kreeg ze daarvoor een nieuw halster en dekje. Die moesten natuurlijk meteen uitgeprobeerd worden. Wij naar de 7 Geitjes, waar Jopie woont. Ik heb haar de rest van de middag alleen nog op afstand gezien. Druk in de weer met borstels, halsters, zadels en uiteraard de paarden. Van een paar oudere meisjes mocht ze op een groter paard rijden. Zonder zadel, hoe stoer is dat? Ik zat in de tussentijd relaxed dat tafereeltje vanaf mijn terrasstoel gade te slaan. En wilde inderdaad het liefste de tijd even stil zetten. Uiteindelijk kwam ze met rode wangen naar me toe en vroeg om een ijsje. Gelukkig dacht ik, ze is nog steeds kind. Want met Marieke drink ik tegenwoordig een wijntje. Wat ook weer zijn charme heeft hoor. Maar Sanne moet voorlopig nog even lekker kind blijven.

Time flies

Let time be in your hands and enjoy it!

 

Bekijk ook:

test