Venus vs Mars

Zoals in mijn eerdere blog beloofd, een vervolg op een favoriet issue: mannen versus vrouwen. Het onderwerp deze keer is: guilty feelings. Ja precies schuldgevoel. Iets wat soms alleen maar lijkt voor te komen in vrouwen woordenboeken. Herkenbaar of niet?

Zoals vastgesteld zijn wij vrouwen multi-tasking. Dat we daar nauwelijks waardering of op zijn minst erkenning voor krijgen van onze mannelijke wederhelften, is op zichzelf al erg genoeg. Maar het allerergste is nog wel het kwellende gevoel, dat we hierbij onszelf geven. Want ook wij zijn als het er echt op aan komt, natuurlijk geen wondergodinnen. We doen ons stinkende best om alle schoteltjes zo goed mogelijk in de lucht te houden. Vergeleken met mannen slagen we daar ook over het algemeen best in. En we houden die illusie ook met elkaar in stand. Want als het dan niet van de mannen komt, dan bevestigen wij vrouwen elkaar uit solidariteitsgevoel maar al te graag hoe goed we bezig zijn. Maar het addertje zit in de woordjes “zo goed mogelijk” en “best”. Want het is natuurlijk een utopie om te denken dat we alle – vaak onszelf toebedeelde taken – even perfect uit kunnen voeren. Zodra je je aandacht moet splitsen, gaat dat altijd ten koste van iets. Of ten koste van een andere taak of als we echt het uiterste uit ons persen, ten koste van onszelf. Dat weten we en daar balen we ook van. Dat noemen we dus schuldgevoel. Schuldgevoel over hetgeen dat we even net iets minder prioriteit hebben kunnen geven op dat moment.

Guilty

Voorbeelden ten over. Je had beloofd aan je kind om in de herfstvakantie minimaal twee dagen vrij te nemen, om samen gezellige dingen te doen. Maar brand op het werk, dus wordt het maar één dag en die andere dag ben je er met je hoofd niet helemaal bij. Of je kiest toch voor je kind, maar voelt je tekort geschoten ten opzichte van je – kinderloze – collega, die het dan voor jou moet oplossen. Guilt, guilt, guilt. Gek word je daarvan. En dan is er nog die goede vriendin met relatieproblemen. Zou je eigenlijk ook nog even langs willen gaan, maar het ontbreekt simpelweg aan tijd. Dus voel je je een slechte vriendin. Zo kan ik nog wel even doorgaan (net als jullie ongetwijfeld ;).

Guilty

Het grootste schuldgevoel wordt overigens gecreëerd, als je eens kiest om even helemaal niets aan één van je taken te doen. Maar even heerlijk nikst in een gestolen vrij uurtje. Dan moet je van sterke huize komen, als er niet duizend stemmetjes in je hoofd je vertellen wat je eigenlijk niet allemaal hád kunnen doen. Kijk en daar hebben mannen dus simpelweg geen last van. Die nemen een dag vrij en hebben geen 100 lijstjes liggen (ja misschien van ons, maar die negeren ze gewoon). Op de vraag (met verwijtende ondertoon) wat hij heeft gedaan die dag, is met grote kans het luchtige antwoord “niks”. En neem van mij aan, dat is dan ook zo. En daar – ladies –kunnen wij nog heel wat van leren. Leren om af en toe te genieten van heerlijks niks doen. Daar zijn geen cursussen voor, want dan zouden die moeten worden gegeven door mannen. En die hebben daar uiteraard helemaal geen tijd voor en voelen zich er al helemaal niet schuldig over.

Guilty

Niks moet en niksen mag, but try not to feel guilty about it!

 

 

Bekijk ook:

test