Met alle ontwikkelingen van het afgelopen jaar is gezonde twijfel of de kerstgedachte werkelijk bestaat zeker op zijn plaats. Kijk naar de recente aanslagen in Jordanië, Turkije en Berlijn en vergeet de mensonterende situatie in Aleppo niet. En dan ben ik nog niet eens volledig. Als je niet oppast wordt je bijna murw voor alle ellende elders in de wereld. Op zijn minst maakt zich een gevoel van onmacht meester, of er ooit zoiets zal komen als wereldvrede. En of en welk steentje je daar zelf nog überhaupt aan kan bijdragen. Wel ik ben daarover niet al te optimistisch. Absolute wereldvrede lijkt mij een utopie. Maar betekent dit dat we de TV en radio maar uit moeten zetten? De social media even vermijden of hooguit posten wat je vandaag gaat eten? Daar kan ik duidelijk in zijn: NEEN!

 

Ik heb zelf niet de gemakkelijkste jaren achter de rug. Zonder zielig te willen doen, heb ik het toch even voor mijn kiezen gehad. Ik heb lang getwijfeld om dit met jullie te delen, maar ik doe het wel. Waarom, leg ik zo meteen uit. Dus vooruit. Eind 2014 werd bij mij borstkanker geconstateerd. Dat zette mijn tot dan toe redelijk relaxte leventje compleet op zijn kop. Samen met mijn grote steunpilaar en liefdespartner Jörn Schol ben ik de strijd aangegaan. Gesteund door een tsunami van lieve mensen om ons heen. Na een heftig jaar, waarin ik twee chemokuren, twee (borstsparende) operaties en 21 bestralingen heb ondergaan, kwam eind vorig jaar het verlossende woord: de kanker was weg! In tegenstelling tot kerst het jaar ervoor, was het in 2015 één groot feest. Jörn en ik namen ons dan ook heilig voor: 2016 gaan we weer echt genieten. En toen kwam februari. Mijn grote, stoere steunpilaar kreeg een hartinfarct en werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Details laat ik verder achterwege, maar na 2,5 week ziekenhuis, overleg met allerlei specialisten uit het hele land, bleken de behandelmogelijkheden zeer beperkt. Met medicijnen, strenge gedragsregels en in afwachting van hopelijk een wonder uit Amsterdam werd ie naar huis gestuurd. Ik heb hem nog één avond en nacht bij me gehad, maar de volgende ochtend kreeg hij een fatale hartstilstand. Opnieuw stond mijn wereld stil. Maar nu echt volledig. Mijn ziektejaar was bijna een walk in the park, vergeleken met dit.




Iedereen verdient een kerstkaart

En nu is het bijna opnieuw kerstmis. Eenzaam, maar gelukkig niet alleen. Wederom ben ik omgeven door lieve familie en vrienden, die me ook hier weer doorheen hebben getrokken. Ondanks alles, prijs ik me rijk dat ik zoveel warmte en genegenheid om me heen geniet. Dat is echt niet vanzelfsprekend, als je om je heen kijkt wat er allemaal gebeurt. En daarvoor hoef je niet eens heel ver te kijken. Toen kreeg ik de kerstkaart binnen van PostNL i.s.m. Nationale Ouderenfonds. Wat een mooi initiatief. Een kerstkaart sturen naar een eenzame oudere. Ik heb dit dan ook onmiddellijk gedaan. Nee, daar verbeter ik niet de hele wereld mee. Nee, dat zal al het lijden in de wereld niet voorkomen. Een permanente fase van geluk bestaat voor mij dan ook niet (meer). Wel een aaneenschakeling van geluksmomenten. Dankzij soms kleine, mooie dingen om me heen. En omdat ik, door alles wat ik zelf heb meegemaakt, me dit meer dan ooit realiseer, wilde ik dat ook een ander een beetje meegeven. Want geluk is niet een groot ding, maar zijn vele kleine dingen samen. Dus als je dat een beetje kan delen, zijn we in ieder geval weer een klein stapje dichter bij de echte kerstgedachte.

Ik wens iedereen fijne, warme feestdagen. Ben een beetje lief voor elkaar en vergeet niet een kerstkaart te sturen naar die onbekende eenzame!

test